De eerste ontwerper met wie we spraken raadde ons wit aan. Rustig, tijdloos, geen risico. We hebben beleefd geknikt en zijn een andere kant opgelopen.
Wit is geen neutrale keuze — wit is een keuze om niets te zeggen, en dat past niet bij een huis dat vier verdiepingen lang iets wil vertellen.
Kleur werkt in lagen. De muur is de eerste laag; het licht dat erop valt de tweede; wat je voelt bij het wakker worden de derde. Wij kozen kleuren die om zes uur 's ochtends anders klinken dan om tien uur 's avonds.
Cobalt op de tweede verdieping wordt in de vroege zon bijna groen. Terracotta op de begane grond wordt onder kaarslicht rood-oranje, als een baksteen die net uit de oven komt.
“Kleur is geen decoratie. Kleur is de temperatuur waarin je wakker wordt.”
We hebben veel geleerd van de schilders die we vroegen om proefstalen te maken. Verf uit het pot ziet er nooit uit als verf op de muur. Een kleur die op een A4 goed leest, kan op vijftig vierkante meter overweldigend worden.
En omgekeerd: een kleur die op papier verlegen aandoet, kan op een hele wand een soort waardigheid krijgen die je niet had zien aankomen. Die verrassing hebben we leren opzoeken in plaats van vermijden.
Voor de textiel volgden we hetzelfde principe. Linnen dat een tikje ruwer is dan comfortabel; wol met een onregelmatige textuur; katoen dat je zonder gewetenswroeging kan wassen. Materialen die met de tijd karakter krijgen in plaats van slijten.
Wat we gasten het vaakst horen zeggen, is dat ze beter geslapen hebben dan verwacht. Dat schrijven wij niet toe aan de matras — het is de temperatuur van de kamer, in de meest brede zin van het woord.
